In today's fast-paced world, where every day is filled with tasks, deadlines, and notifications, the most precious thing we lack is simply time. Time to breathe, to pause, and to be in the here and now.
At Kunesti, we believe that gardens and homes are more than just spaces; they're where the most beautiful memories are created. That's why our new Grab a Moment collection isn't just a set of furniture. It's an invitation to celebrate fleeting moments.
Think about it. It's not the furniture that's the heroes, it's you. Your morning with a cup of coffee, your afternoon nap in the shade of a tree, or your endless evening chats. These are the moments that truly matter.
It's not about having the perfect garden. It's about creating a space where we feel comfortable, safe, and at ease. A space where we can capture every precious moment.
About the moments that make a home
Related Posts
Wrześniowy projekt krajobrazu: Poradnik dla architektów i projektantów przestrzeni outdoor
U progu września dynamika pracy nad projektami zewnętrznymi przechodzi istotną metamorfozę. Dla architektów krajobrazu i projektantów wnętrz ten miesiąc to nie tylko czas zamykania letnich realizacji, ale przede wszystkim kluczowy moment na przygotowanie przestrzeni na trudniejsze warunki atmosferyczne oraz stworzenie założeń pod nadchodzący sezon. Projektowanie strefy zewnętrznej dla wymagającego klienta prywatnego w okresie przełomu sezonów wymaga balansowania między spójną estetyką a absolutną odpornością technologiczną. Oto kompleksowy przegląd zagadnień, materiałów i roślinności, które warto wziąć pod uwagę, projektując tarasy i ogrody we wrześniu. 1. Dobór roślinności: Struktura i dojrzałe odcienie na przełom miesięcy Mądre projektowanie szaty roślinnej polega na zapewnieniu atrakcyjności wizualnej w momencie, gdy letnie byliny kończą kwitnienie. Wrzesień to idealny czas na sadzenie gatunków, które nadają przestrzeni architektoniczny rys i pozostają efektowne aż do pierwszych przymrozków. Trawy ozdobne jako ramka przestrzeni: Miscanthus sinensis (Miskant chiński), Pennisetum alopecuroides (Rozplenica japońska) oraz Cortaderia selloana (Trawa pampasowa) osiągają szczyt swojej reprezentacyjności. Ich puszyste kwiatostany dodają projektom lekkości, a także stanowią naturalną przesłonę akustyczną i wizualną. Byliny o strukturze późnojesiennej: Sedum spectabile (Rozchodnik okazały), Echinacea purpurea (Jeżówka purpurowa) oraz Symphyotrichum (Astry) wprowadzają szlachetne, przygaszone barwy. Po przekwitnięciu ich zasuszone pędy tworzą rzeźbiarski rysunek na tle zimowego krajobrazu. Gatunki wiecznie zielone i doniczkowe: W wielkoformatowych donicach z surowej ceramiki lub betonu architektonicznego doskonale sprawdzają się Calamagrostis (Ciapak), Skimmia japonica oraz wyselekcjonowane odmiany Heuchera (Żurawka) o ciemnych, bordo-miedzianych liściach. 2. Inżynieria materiałowa: Specyfikacja w strefie premium W projektach z wyższej półki odporność na polskie warunki atmosferyczne jest kryterium równorzędnym z estetyką. Wprowadzając do konceptu elementy małej architektury i meble wypoczynkowe, warto stawiać na materiały, które gwarantują brak konieczności sezonowego demontażu czy skomplikowanej konserwacji. Stal galwanizowana i powłoki proszkowe: Stanowi idealny rdzeń konstrukcyjny dla przestrzeni narażonych na jesienne opady i wilgoć. Proces galwanizacji odcina dostęp tlenu do metalu, uniemożliwiając powstawanie korozji podpowłokowej. W połączeniu z wysokiej jakości malowaniem proszkowym daje satynowe, trwałe wykończenie odporne na promieniowanie UV. Tkaniny o gęstym splocie: Przeznaczone do użytku całorocznego barwione w masie włókna nie blakną pod wpływem słońca i wykazywać muszą wysoką hydrofobowość. Woda opadowa skrapla się na ich powierzchni, co pozwala inwestorom cieszyć się strefą relaksu bez konieczności ciągłego ukrywania poduszek przy nagłym załamaniu pogody. Naturalne akcenty stalowe i kamienne: Drewno eukaliptusowe czy teakowe warto zestawiać z matowym metalem, by nadać całokształtowi nowoczesny, a zarazem ciepły charakter, który naturalnie starzeje się z biegiem lat. 3. Na co zwrócić uwagę, inwestując w przestrzenie całoroczne? Projektując nowoczesne rezydencje w miastach takich jak Warszawa, Poznań czy Kraków, coraz częściej odchodzi się od pojęcia "sezonowości". Taras staje się wizualnym przedłużeniem salonu przez 365 dni w roku. Płynność kadrów z wnętrza: Układ mebli i punktów światła na tarasie należy planować z perspektywy widoku z wewnątrz budynku. Zimą i jesienią inwestor spędza więcej czasu w salonie, obserwując ogród przez przeszklenia formatu HS. Scenografia świetlna i mikroclimate: Niskie słońce u progu jesieni wymaga operowania światłem rozproszonym. Warto uwzględniać w projektach punktowe oświetlenie naziemne, promienniki ciepła osadzone w architekturze zadaszenia oraz strefy paleniskowe. Ergonomia odprowadzania wody: Zapewnienie odpowiednich spadków oraz wybór wykończeń podłoża o wysokiej przepuszczalności ułatwia utrzymanie nienagannego stanu inwestycji bez zacieków i osadów. Świadomy dobór materiałów o wysokim standardzie wykonania i przemyślana kompozycja roślinna sprawiają, że zaprojektowana przestrzeń broni się estetycznie niezależnie od kaprysów pogody, stając się wizytówką każdej pracowni architektonicznej.
Learn more
Światło po sezonie. Jak jesienna zmiana perspektywy redefiniuje strefę outdoorową?
Wraz ze spadkiem temperatur i skróceniem dnia, strefa outdoorowa przechodzi subtelną, ale zasadniczą transformację. Z przestrzeni aktywnej, nastawionej na bezpośredni relaks na świeżym powietrzu, staje się obiektem kontemplacji pasywnej. Dla architekta i projektanta wnętrz ten moment w roku to sprawdzian funkcjonalny: taras widoczny przez wielkoformatowe przeszklenia salonu staje się trwałym, całorocznym kadrem w strukturze domu. Oto trzy kluczowe zagadnienia, na które warto zwrócić uwagę na przełomie sezonów w pracy z inwestorem indywidualnym i komercyjnym. 1. Pasywny kadr, czyli architektura widoku za szkłem W okresie jesienno-zimowym meble outdoorowe przestają pełnić wyłącznie funkcję użytkową, a zaczynają grać rolę elementów małej architektury. Bryła sofy, proporcje stołu czy faktura wykończeń stają się ramą dla ogrodu w stanie uśpienia. Projektując strefę zewnętrzną z myślą o całorocznej perspektywie, warto stawiać na formy rzeźbiarskie i stonowane barwy, które nie „gasną” w szarościach jesiennego krajobrazu. Odpowiednio zaplanowana kompozycja meblowa utrzymuje harmonię wizualną wnętrza z otoczeniem, zapobiegając efektowi opustoszałego, surowego tarasu. 2. Wyzwanie mikroklimatyczne: Zabezpieczenie czy całoroczna ekspozycja? Kończący się sezon to moment, w którym inwestorzy najczęściej pytają o logistykę zimowania. Nowoczesne podejście do projektowania eliminuje potrzebę całkowitego demontażu i magazynowania wyposażenia w garażach czy piwnicach. Dobrej klasy stelaże aluminiowe oraz specjalistyczne pokrowce szyte na miarę pozwalają na bezpieczne pozostawienie głównej konstrukcji na zewnątrz. Kluczem jest ochrona przed zanieczyszczeniami atmosferycznymi i zalegającym śniegiem, przy jednoczesnym zachowaniu cyrkulacji powietrza. Dzięki temu bryła mebla pozostaje na swoim miejscu w planie przestrzennym, a wiosenny powrót do użytkowania wymaga jedynie zdjęcia osłon. 3. Kalendarz inwestycyjny: Wiosna 2027 zaczyna się wczesną jesienią Z punktu widzenia harmonogramu prac pracowni architektonicznej, koniec lata to w rzeczywistości początek cyklu projektowego dla inwestycji planowanych na kolejny rok. Procesy specyfikacji materiałowej, rezerwacji stanów magazynowych czy customizacji zestawów pod indywidualne wymiary inwestora wymagają czasu. Zamknięcie koncepcji strefy outdoorowej na etapie jesienno-zimowym daje gwarancję płynnej realizacji bez ryzyka opóźnień wykonawczych na początku kolejnego sezonu. Etap cyklu projektowego Jesień / Zima Wczesna Wiosna Działanie pracowni Koncepcja, specyfikacja 3D, dobór próbników Finalizacja zamówień, rezerwacja terminów montażowych Zysk dla inwestora Gwarancja ciągłości dostaw, bezstresowy harmonogram Gotowy taras przy pierwszych ciepłych dniach Rzetelne planowanie stref zewnętrznych wymaga sprawdzonego zaplecza technicznego. Dla pracowni architektonicznych i projektowych zapewniamy pełne wsparcie w okresie transformacji sezonowej!
Learn more
Architektura skali i proporcji. Jak bezbłędnie zaplanować strefy funkcjonalne na tarasie?
Projektowanie strefy outdoorowej rzadko wybacza błędy w skali. O ile we wnętrzu granice wyznaczają ściany i sufit, o tyle na zewnątrz operujemy otwartą przestrzenią, w której brak wyraźnych punktów odniesienia łatwo prowadzi do dwóch skrajności: przytłoczenia terenu zbyt ciężkimi bryłami lub przeciwnie – optycznego "zgubienia się" mebli na dużym płacie deski tarasowej. Dla inwestora taras ma być bezobsługowym azylem. Dla architekta to precyzyjna układanka funkcjonalna, w której należy pogodzić osie widokowe budynku, naturalny kierunek światła oraz swobodną cyrkulację użytkowników. Oto kluczowe zasady strefowania przestrzeni na świeżym powietrzu, które pomagają tworzyć projekty spójne, ergonomiczne i odporne na chwilowe mody. 1. Wyznaczenie osi widokowych i płynności przejścia (Indoor-Outdoor Flow) Pierwszym krokiem przy rozrysowywaniu rzutu tarasu nie jest wybór samych mebli, ale przeanalizowanie widoku z wnętrza domu. Mebel outdoorowy ustawiony bezpośrednio na osi widokowej z salonu staje się stałym elementem kadru, który inwestor widzi przez przeszklenia przez cały rok. Zasada niskiej linii: W głównych ciągach widokowych (np. na wprost wyjścia z salonu) najlepiej sprawdzają się formy o obniżonym profilu. Niski oparcia nie zasłaniają widoku na ogród czy krajobraz, zachowując wizualną lekkość całej kompozycji. Kierunek otwarcia: Układ mebli wypoczynkowych powinien naturalnie "zapraszać" do wejścia na taras. Sofy i narożniki ustawione tyłem do przeszkleń tworzą sztuczną barierę i optycznie zamykają przestrzeń. 2. Podział na mikrostrefy: Lounge, Dining i Chillout Rzucenie jednego zestawu mebli na środek tarasu to najczęstszy błąd aranżacyjny. Luksusowa przestrzeń outdoorowa wymaga jasnego podziału na funkcje, podobnie jak ma to miejsce w otwartym planie strefy dziennej w domu. Strefa Lounge (Wypoczynkowa): Powinna znajdować się w najbardziej zacisznym, osłoniętym od wiatru miejscu. To serce tarasu, zarezerwowane na głęboki relaks, spotkania i popołudniowe sjesty. Strefa Dining (Jadalniana): Wymaga bliskiego sąsiedztwa z kuchnią lub wyjściem z salonu, aby skrócić drogę serwowania potraw. Kluczowa jest tu ergonomia wokół stołu – swobodne odsunięcie krzesła wymaga minimum 90–100 cm przestrzeni od krawędzi blatu do najbliższej przeszkody. Strefa Chillout / Intymna: Kameralny narożnik z pojedynczym fotelem, szezlongiem lub paleniskiem, oddalony od głównego ciągu komunikacyjnego. Idealny do czytania książki lub prywatnych rozmów. 3. Ergonomia i ciągi komunikacyjne Brak ograniczeń ścianami bywa mylący. Na tarasie ruch użytkowników musi odbywać się naturalnie, bez konieczności przeciskania się między modułami. Parametr przestrzenny Zalecana odległość w projekcie Dlaczego to kluczowe? Główny ciąg komunikacyjny 120 – 150 cm Umożliwia swobodne mijanie się dwóch osób bez wchodzenia w strefę wypoczynkową. Przejście między elementami sofy a stolikiem 45 – 55 cm Zapewnia wygodne odłożenie filiżanki przy jednoczesnym swobodnym operowaniu nogami. Odległość stołu od balustrady / ściany min. 100 cm Gwarantuje wygodne wstawanie od stołu bez uderzania o przeszkody w tle. 4. Modułowość jako odpowiedź na zmienność potrzeb Projektując dla wymagających inwestorów, zarówno prywatnych, jak i w sektorze komercyjnym, warto stawiać na rozwiązania, które pozwalają na elastyczną zmianę układu. Monolityczna meblościanka tarasowa ogranicza możliwości użytkowe przestrzeni. Systemy modułowe pozwalają budować układy dopasowane do konkretnego scenariusza: od zwartej sofy narożnej na kameralne wieczory, po rozproszone wyspy wypoczynkowe podczas większych przyjęć w ogrodzie. To elastyczność, którą inwestorzy doceniają w codziennym użytkowaniu.
Learn more
